Een “Fußabdruck” in Kassel van het Gemengd Koor ‘s-Hertogenbosch 5

5 juli 2011

Een koorreis die in het Duitse Kurhessen indruk heeft gemaakt.

Vele dinsdagen repeteren gingen eraan vooraf en dan – ineens – is het zover: 1 juli, de koorreis waar we naartoe hebben gewerkt en naar hebben uitgekeken.

Het is nog vroeg in de ochtend als zo’n 90 koorleden en 30 introducés zich, bepakt en bezakt, bij de Taling verzamelen. Het weer ziet er veelbelovend uit. Twee touringcars brengen het gezelschap in de eerste etappe naar Moers, waar hen koffie en gebak wacht. Vervolgens wordt aangekoerst op de Edersee, het meer achter de stuwdam in de rivier de Eder, voor een rondvaart. Fijn om even de benen te strekken en iets te eten en te drinken.
Met, vanuit de bus, nog even een blik op de stuw wordt het laatste deel van de reis ingezet; op naar Espenau bij Kassel om in te checken in Waldhotel Schäferberg.
De reiscommissie heeft geen half werk geleverd. Een uitstekend hotel met prima kamers en dito faciliteiten. Even gelegenheid om op te frissen en dan aan de maaltijd.

Dag twee breekt aan. Na een uitgebreid ontbijt staat iedereen klaar om op weg te gaan naar ons eerste optreden van deze reis: de Weizenbierfesten in het stadje Fritzlar. Maar vooraf nog een eerste blik op de stad Kassel met een kleine rondrit langs enkele bezienswaardige punten en gebouwen, eindigend met een korte wandeling naar het barokke slot De Orangerie.
Dan op weg naar Fritzlar. Het weer is intussen wat minder ‘veelbelovend’ geworden, maar daardoor laten wij ons niet uit het veld slaan. Even tijd om op een van de terrasjes te verpozen maar dan moet er “gewerkt” worden. Op het marktplein laten we het publiek voor de eerste maal kennis maken met het Gemengd Koor. Meeklappend met de Italiaanse Medley is het publiek opgewarmd om daarna verbaasd te worden met de verscheidenheid aan werken die ons koor zo kenmerkt, met als toefje op de taart (of liever: als de schuimkraag op het bier) onze ode aan het Weizenbier: “Ein Prost”.
Daarop volgde datgene waarvoor wij in Fritzlar uitgenodigd waren: de opening van het Weizenbier feest. Ook daar werd het publiek gepakt door ons “feestrepertoire”. Meeklappend en meezingend werd men ook hier enthousiast van “Ein Prost”.
Dat ons koor goed kan omgaan met paradoxen bewezen wij met ons laatste optreden van die dag. In de Sankt Familia Kirche in Kassel mochten wij de Eucharistieviering muzikaal invullen, waarbij – onder andere – Ruhn In Frieden, met Anneke Hageman als soliste, en O Divine Redeemer bij de aanwezigen een snaar raakten.
Met drie optredens op één dag vliegt de tijd. Het is dus al snel tijd om terug te gaan naar het hotel voor het diner. Opnieuw werden wij verrast met een goed gevuld buffet met voor elk wat wils.
Mensen die daarin interesse hadden, konden die avond nog met de bussen naar het Schlosspark Wilhelmshöhe om de, die avond prachtig verlichte, Wasserspielen te bekijken.

Donkere wolken die langs de hemel jagen met af en toe een regenbui luidden dag drie in. Toch een beetje een teleurstelling, want zingen in het Bergpark Wilhelmshöhe is het uiteindelijke doel van onze reis. In de hoop en verwachting dat de weergoden ons wat gunstig gestemd zullen blijken, worden de koffers in de bussen geladen en gaat het gezelschap op weg naar Kassel. Tijd nog om optredens van enkele andere koren te beluisteren en te waarderen, en de inwendige mens te verzorgen met een drankje en een broodje Bratwurst. Voor de uitwendige mens had de commissie gezorgd; plastic jasjes die bescherming boden tegen de regen, die jammer genoeg bij tijd en wijle de vreugde temperde.
Met vertrouwen in ons goede gesternte werd besloten om toch ons eerste optreden bij de Baumgruppe door te zetten. En dat werd dubbel beloond. Als eerste doordat het ophield met regenen, ten tweede door een enthousiast en al maar groeiend publiek. Bij het laatste nummer: Ik Heb Mijn Wagen Volgeladen … brak zelfs de zon door. Dat wij succes hadden en ons optreden buitengewoon gewaardeerd werd bleek uit het feit dat het samengestroomde publiek voor een groot deel met ons meeliep naar ons volgende en tevens laatste optreden.
Voor de trappen van het Schloss Wilhelmshöhe verzamelde zich een omvangrijk publiek. En terwijl het koor inzette met Can You Feel The Love Tonight begon boven, vanaf het Oktogon, de waterval aan zijn afdaling. Het kon niet op, dit laatste optreden! Afwisselend musical, serieuze werken en vrolijke liederen, en het ademloos beluisterde O Divine Redeemer. Maar de onbetwiste uitsmijter was ook hier weer Ik Heb Mijn Wagen … met een geweldige mimische solo van onze dirigent.
Na een dankwoord van de voorzitter van het organiserend comité , met de uitnodiging om over 2 jaar terug te komen, werd uit het publiek voortdurend om “Eine Zugabe” gevraagd. En hoe kon het anders, hoewel dit niet Fritzlar maar Kassel was, werd men ook hier enthousiast van Ein Prost Mit Harmonischen Klängen … .

Van Kassel naar ’s-Hertogenbosch is een heel eind rijden. Om op tijd in Moers te arriveren voor ons afscheidsdiner moest direct “ingescheept” worden en de terugrit aanvaard.
Zowel voor de heenreis als de terugreis had de reiscommissie gezorgd voor wat puzzels en raadsels waarmee, aan de goede oplossers, een raadsel-achtig mooie prijs in het vooruitzicht werd gesteld.
Puzzelen, zingen, lachen … de tijd vloog om en voor we het wisten waren we in Moers waar genoten werd van een heerlijk diner.
Tussen de gangen door, bedankte voorzitter Inno van Riemsdijk iedereen voor de gezellige dagen die we met elkaar hebben mogen doorbrengen. In het bijzonder bedankte hij de leden van de reiscommissie: Corrie van Gelder en Herman Krake voor de uitstekend georganiseerde reis. Ook dank aan alle anderen die meegewerkt hebben aan het succes van deze reis; meer in het bijzonder onze muzikale leider Henk van der Sanden, begeleider Rein Boeijen en, niet te vergeten, onze soliste Anneke Hageman.
Toen brak het moment aan waarop de puzzelaars wachtten: De prijsuitreiking. Drie prijswinnaars waren uit de beste inzendingen getrokken. Inno beloofde hen een romantisch etentje voor twee bij kaarslicht. Dat dit iets eenvoudiger uitpakte dan dat het klonk wekte grote hilariteit. En de gelukkige winnaars? Ook zij konden de geste lachend waarderen.

Voldaan, maar nog lang niet moe, gaan we weer terug de bus in op weg naar huis: naar ’s-Hertogenbosch. Daar nam iedereen uitgebreid en hartelijk afscheid van elkaar. Vol van een gezellige, maar bovenal geslaagde koorreis.

Frans Tuijtjens.
Foto’s Rob Schröder en Duits Persbureau.