14 januari 2010
Wie kon vermoeden dat slechts enkele dagen nadat wij elkaar een gezond en voorspoedig Nieuwjaar toewensten, het volkomen onverwachte en schokkende bericht zou komen, dat onze bariton Wim van Thiel was overleden.
Wim stond midden in het leven. Hij was een enthousiast koorlid met een brede belangstelling voor de klassieke muziek. Hij deelde zijn interesse en muzikale ervaringen graag met anderen. Hij kon ook uitgebreid vertellen over mooie koorwerken die hij had gehoord en over uitvoeringen die hij samen met Luuk had bezocht.
Wij zullen het warme baritongeluid van Wim missen.
Maar groter nog is het gemis van Wim bij Luuk, bij zijn kinderen en kleinkind, waarop hij zo trots was. Bij zijn moeder, zijn schoonouders en al zijn andere familieleden. Zij worden immers dagelijks geconfronteerd met de lege plek die Wim achterlaat.
In onze gedachten zijn wij bij hen.
Zijn leven is voorgoed voorbij
Verstomd is zijn verleden
Zijn geest blijft altijd voortbestaan
Zijn naam wordt nooit vergeten.
